ปอบยายชา
    ชาวบ้านแถบอิสานชนบทมีความเชื่อเรื่องผีสาง

แล้ววันหนึ่งสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านพวกเป็ดไก่อยู่ๆก็ล้มตายโดยไม่รู้สาเหตุ

ชาวบ้านจึงเชื่อว่าผีปอบมากิน
ที่หมู่บ้านนี้จะมีบ้านติดกันอยู่3หลังคือ

 บ้านยายชา ยายแม้นและร้านขายของชำ

เป็นอันที่รู้กันของชาวบ้านว่า

ถ้าลูกยายชากลับมาบ้านแกจะจัดเลี้ยงใหญ่
พอลูกแกกลับมา

 แกก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับลูกชายแกข้ามคืน
พอวันรุ่งขึ้น ลูกยายชาแกตาย!

ยายชาแกก็เสียใจร้องห่มร้องไห้ใหญ่
ยายแม้นก็บอกยายชาว่าอย่าเสียใจไปเลย

คนเรามันก็ต้องมีเกิดเจ็บตายเป็นธรรมดา

ทำไมควายถึงไม่ร้อง?
เรื่องมีอยู่ว่า...วัวกะควายเป็นพี่น้องกัน
พอมันโตพอจะเข้าโรงเรียนได้ พ่อแม่ก็ส่งเข้าโรงเรียน

แต่พ่อแม่ของวัวกะควายจนมาก
วัวกะควายเลยต้องทำงานส่งตัวเองเรียนด้วย

ควายก็ทำงานใช้แรงงาน ได้เงินน้อย

แต่วัวมีนมก็เลยทำเงืนได้มากกว่าควาย

พอควายเรียนถึงป.4ก็ต้องออก

เพราะเรียนไม่เก่งและไม่มีเงินส่งตัวเองเรียนด้วย
แต่วัวเรียนเก่งกว่าและนมก็ขายดีเลยส่งตัวเองเรียนถึงม.6
ด้วยความที่ควายอายที่คนอื่นจะล้อว่าตัวเองโง่ เลยไม่ร้อง...

แต่วัวเรียนจบม.เลยร้องมอ มอ
หมายเหตุ: จริงๆแล้ว ควายร้องปอ ปอ

หลังจากไปกินกะเพื่อนๆเก่ามา ความรู้สึกเก่าๆมันก็กลับมา

เพื่อนในห้องตอนม.ปลายไม่รู้เป็นไงกันบ้าง

บางคนได้เจอบ้างไม่ได้เจอบ้าง
จำชื่อได้บ้างที่จำไม่ได้ก็มากอยู่ บางคนก็เปลี่ยนไปซะเราจำไม่ได้เลย

แต่การบอกเล่าจากเพื่อนสู่เพื่อนยังคงเป็นวิธีที่ใช้ได้ดี
วันนี้ฉันได้รับรู้เรื่องราวของเพื่อนๆที่แตกต่างกันไป

ก็เลยนึกๆว่าถ้าเราได้เจอกันบ้างก็คงดี

 ถ้าเราไม่มีเพื่อนเก่าเลยมันจะเป็นยังไงน้าา
วันเวลาก็ทำให้หลายสิ่งเปลี่ยนแปลงไปมีทั้งดีขึ้นและพูดไม่ถูก...

ถ้าเราห่างกันไปนานแล้วมันก็คงยากเนอะที่จะหันหน้าเข้าใหม่
และแนะนำตัวกันใหม่ราวกับเป็นคนใหม่ของกันและกัน

เอ้า! เพื่อนใหม่มาแล้ว ยังไงฉันก็ไม่ลืมเพื่อนเก่าที่แสนดีของฉันหรอก
ฉันรักแกว่ะ (ตึ่ง!)